Z sercem do pacjentów - czterdzieści lat pielęgniarskiej drogi Pani Elżbiety

Czterdzieści lat pracy, tysiące pacjentów, niezliczone historie, emocje i codzienne wyzwania – tak w największym skrócie można opisać zawodową drogę Pani Elżbiety, pielęgniarki Oddziału Reumatologicznego w WSZ w Elblągu, dla której praca zawsze była czymś więcej niż obowiązkiem.

Absolwentka Liceum Medycznego w Sztumie, od 1987 roku zawodowo związana z Elblągiem, przez lata współtworzyła Oddział Reumatologiczny, niosąc pacjentom nie tylko fachową opiekę, ale także wsparcie, empatię i dobre słowo. Jej droga zawodowa to skarbnica doświadczeń, wiedzy i wartości, które dziś stanowią fundament wysokiego standardu opieki pielęgniarskiej.

Pod koniec lipca Pani Elżbieta przechodzi na zasłużoną emeryturę, zamykając ważny rozdział swojego życia zawodowego. To dobry moment, by zatrzymać się na chwilę, spojrzeć wstecz i posłuchać opowieści o pracy, która przez lata była czymś znacznie więcej niż obowiązkiem – była misją, odpowiedzialnością i spotkaniem z drugim człowiekiem, naznaczonym poświęceniem oraz ogromnym sercem oddanym pacjentom.

Zapraszamy do przeczytania rozmowy z osobą, która przez lata była świadkiem ludzkich historii, trudnych chwil i małych zwycięstw – i która wie, że w medycynie najważniejszy zawsze pozostaje człowiek.

1. Z czego, patrząc na swoją zawodową drogę, jest Pani najbardziej dumna? 

Najbardziej dumna jestem z tego, że przez 40 lat pracy udało mi się pozostać wierną wartościom, które przyświecały mi od pierwszego dnia – szacunkowi, życzliwości i trosce o drugiego człowieka.

Największą nagrodą są dla mnie ludzie, których spotkałam na swojej drodze, oraz świadomość, że mogłam pomagać pacjentom w najtrudniejszych momentach ich życia i że wielu z nich zapamiętało mnie nie tylko jako pielęgniarkę, ale przede wszystkim jako człowieka.

Swoją pracą nie tylko wspierałam proces leczenia, ale dawałam pacjentom poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia i godnej opieki. Każde dobre słowo i okazane zaufanie utwierdzały mnie w przekonaniu, że zawód pielęgniarki ma głęboki sens.

2. Czego nauczyła Panią ta praca, czego zupełnie się Pani nie spodziewała na początku?

Praca nauczyła mnie pokory wobec życia i zdrowia. Pokazała mi również, jak wielką siłę mają dobre słowo, uśmiech i obecność przy drugim człowieku. Na początku nie spodziewałam się, że czasami właśnie te drobne gesty będą dla pacjentów równie ważne jak leczenie.

3. Co przez te wszystkie lata najbardziej pozytywnie zaskoczyło Panią w pracy na Oddziale? 

Najbardziej zaskakiwała mnie ludzka dobroć. W trudnych sytuacjach często widziałam niezwykłą siłę pacjentów, wsparcie rodzin oraz życzliwość współpracowników. To właśnie ludzie sprawiali, że nawet najtrudniejsze dni miały sens.

4. Jaką radę dałaby Pani pielęgniarce zaczynającej pracę w zawodzie?

Nigdy nie zapominaj, że za każdą historią choroby stoi człowiek. Zdobywaj wiedzę, rozwijaj się, ale zawsze zachowuj empatię i cierpliwość. Pacjenci nie zawsze zapamiętają wszystkie procedury, ale zapamiętają sposób, w jaki zostali potraktowani.

5. Czy jest jakaś historia, która szczególnie zapadła Pani w pamięć?

Przez czterdzieści lat było ich bardzo wiele i trudno byłoby mi wskazać jakąś konkretną. Najbardziej pamiętam tych pacjentów, którzy mimo cierpienia potrafili zachować pogodę ducha i uśmiech. Wielokrotnie to oni dawali siłę nam, personelowi. Takie spotkania przypominały mi, dlaczego wybrałam ten zawód.

6. Co było dla Pani największym źródłem energii w trudniejszych dniach?

Największą siłę dawało mi poczucie, że moja praca ma znaczenie. Uśmiech pacjenta, słowo „dziękuję”, poprawa stanu zdrowia czy zwykła ludzka wdzięczność sprawiały, że nawet po ciężkim dyżurze wracałam do domu z przekonaniem, że warto było dać z siebie wszystko.

7. Jak wyobraża sobie Pani swój idealny dzień na emeryturze? Czy jest coś, na co zawsze brakowało Pani czasu?

Idealny dzień to taki spędzony w gronie najbliższych, bez pośpiechu i patrzenia na zegarek. Chciałabym więcej czasu poświęcać rodzinie, podróżom i swoim pasjom takim jak szydełkowanie, robienie na drutach, czytanie i pielęgnowanie ogrodu. Emerytura nie oznacza dla mnie końca aktywności, ale początek nowego etapu życia, w którym wreszcie znajdzie się przestrzeń na rzeczy odkładane przez lata.

Kończąc swoją wieloletnią drogę zawodową, Pani Elżbieta kieruje do współpracowników kilka osobistych podziękowań. Poniżej przytaczamy jej słowa skierowane do zespołu:

Nadszedł czas, aby zakończyć ten zawodowy etap mojego życia. Dziękuję Wam za wspólnie spędzone lata, codzienną współpracę, wzajemną pomoc i wszelkie doświadczenia, które były częścią naszej pracy. Cieszę się, że mogłam przez tyle lat pracować wśród ludzi, na których można było liczyć. Dziękuję za rozmowy, wsparcie w trudnych chwilach i wiele pięknych wspomnień, które zabieram ze sobą. Życzę Wam wielu sukcesów zawodowych, zdrowia, oraz realizacji wszystkich planów i marzeń.

Pani Elżbieto - życzymy Pani dużo zdrowia, spokoju, radości oraz wielu pięknych chwil w gronie najbliższych. Życzymy, aby każdy dzień przynosił satysfakcję, uśmiech i wiele powodów do szczęścia. Wszystkiego, co najlepsze na nowym etapie życia!

Zapraszamy do obejrzenia galerii. Zdjęcia: uroczystość czepkowania, Liceum Medyczne w Sztumie (1982 r.), Pani Elżbieta z przyjaciółką ze szkolnych lat - Małgosią, spotkanie absolwentów Liceum Medycznego w Sztumie po 40 latach, sprzęt na którym Pani Elżbieta zaczynała pracę, zdjęcia z pracy na Oddziale Reumatologicznym WSZ w Elblągu, zdjęcie z przyjaciółkami z obchodów 35-lecia Izb Pielęgniarskich.

                                                                                                                Monika Węgrzynek